Jan Huysmans, mijn Oudoom

Levensloop

Jan is geboren en overleden te Mol. Zijn roepnaam was Jan van Jan van Janneke.
Hij was de zoon van Jan Huysmans en Julia Swinnen en de broer van Paula Huysmans. Hij was gehuwd met Hilda Dierickx. Zij kregen 2 kinderen.

Jaren ’30: Jan Huysmans in het midden onderaan en de gebroeders Mertens. Ik weet niet wie de gebroeders Mertens zijn. Dit stond achter op de foto geschreven. Klein kindje onbekend. Misschien mijn grootmoeder?

Opstellen uit de jaren ’40

2 opstellen geschreven door Jan in de jaren ’40. Over WO II wordt er niks geschreven. Het leven lijkt zijn gewone gangetje te gaan. Geluk is de kunst een boeket te maken van de bloemen waar je bijkunt.

Zijn vader Jan was op 13/04/1941 teruggekeerd uit krijgsgevangenschap, maar is nog dikwijls moeten gaan lopen voor de Duitsers. Mijn grootmoeder Paula vertelde wel eens dat haar vader Jan langs de achtertuin ontsnapte als de Duitsers belden aan de voordeur. Zij moest de voordeur dan opendoen met knikkende kniëen. Öffne diese Tür!

Mijn zuster, 13/02/1943

Een wispelturig ding, maar hij zou zijn zuster toch voor geen duizend frankskes willen missen. ❤️. Mijn grootmoeder was 10 jaar oud in februari 1943.

Ik zal u eens wat vertellen over mijn zuster, maar ge moet goed luisteren want anders is alles nutteloos.

Mijn zuster heet Paula. Iedereen zal ze wel kennen, denk ik. Het is een wispelturig ding, groot en niet te vet. Ze heeft blonde haren, blauwe rondloerende kijkers, een klein neusje, rode lippen en scherpe tanden.

Met haar fijn mondje kan ze goed kauwen en zingen. Haar gespierde benen dragen haar als een pluimpje.

Ze zit op het 4de studiejaar, maar leren doet ze niet te goed. Mijn moeder zegt dikwijls dat ze moet zien dat ze eerst is.

Ik kan ze ook goed kwaad maken en als ze in haar perten moet schieten dan moet ik altijd lachen. Dan denkt ze dat ze sterk is, maar dan lach ik er maar eens mee.

Ze gaat alle zondagen naar de Heilige Mis en daarbij nog naar het lof.

Ze kan goed eten, maar toch ziet ze maar bleek van kleur. Ze is altijd goed gekleed, reingewasschen en goed gekamd.

Ik zou mijn zuster noch voor geen duizend frank willen kwijt zijn.

Jan, opstel: Mijn Zuster, 13/02/1943

Sinterklaasfeest, 19/11/1942

Mijn grootmoeder was 10 jaar oud in november 1942.

Sinterklaasfeest was in aantocht, de kinderen waren vrolijk en goedgezind. Zij waren aan het overleggen wat ze allemaal zouden vragen. Ze schreven hun brief in grote letters. Ik zei: “Zet er maar veel op als ge het toch maar voor het vragen hebt. Ja, ze trachtten er zo naar tot op zaterdagavond toen ze het korfje aan het gereed maken waren.

Mijn zuster Paula was ook druk bezig met rapen en peeën, hooi en geld in haar korfje te leggen.

Toen we gingen slapen, zei ze nog: “Ik ben toch eens nieuwsgierig wat er zal in liggen.” .’S morgens was ze al vroeg wakker en riep: “Moe, is het nog geen tijd?”. Op den duur zei moeder: “Allo, we zullen maar opstaan!”. We gingen in volle vaart de trap af. Daar stond ze met verwondering te kijken. Ze was zo blij met het speelgoed en de lekkernijen.

Voor vader had hij ook iets gebracht. En voor moeder en voor mij ook. We waren allemaal om het meest verblijd, maar toen moesten we naar de Heilige Mis en dat deden we niet graag. We zagen alles liever af. Toen we thuis waren, gingen we overal in de geburen zien wat hij daar gebracht had.

Zaterdag had meneer de Bestuurder gezegd dat de goede Sint in de school kwam. Wij hadden zijn komst afgewacht tot op den duur dat hij daar aankwam. We waren allemaal in de zaal bij Sus Schroeven vergaderd. Hij sprak tot ons en riep de namen af van jongens en meisjes die een feit hadden bedreven. Er waren dan ook veel jongens en meisjes die schreidden. Dan kregen we ons deel snoeperijen zoals volgt: een stuk chocolade, een stuk marsepein en 11 koeken. Dan ging de loterij uit. Ik had niets. Daar vertrok Sint Niklaas en Piet en dat was het einde van het feest.

Jan, opstel Sinterklaasfeest, 19/11/1942.

Andere tijden! Ondenkbaar dat de Sint en Zwarte Piet nu de “stoute” jongens en meisjes op het matje zouden roepen en tot wenens toe de les zouden spellen.

Jan had niks gekregen. Was hij misschien stout geweest? Of was er een soort van loterij waarbij hij niks gewonnen had? Hij laat het zelf in het midden😁. We zullen hem het voordeel van de twijfel geven en de 2de optie geloven😇🙂.

De 3 Jannen: van links naar rechts: zijn zoon Jan, zijn vader Jan en Jan zelf.